(Mehdi_Rain) مترجم : مهدی @Mehdi_Rain : کانال تلگرام
‫این زندگی منه
‫قسمت صد و هشتم
‫کیه؟
‫سونگ جو. منم جین آه
‫جین آه
‫خدارو شکر که خونه ای
‫فکر کردم شاید نذاری بیام ‫بخاطر همین بدون تماس گرفتن اومدم
‫چی شده اومدی اینجا؟
‫فکر کردم شاید به یه نفر نیاز داشته باشی ‫که باهاش حرف بزنی
‫میدونی که غذا خوردن و حرف زدن ‫با یه دوست بهترین درمانه
‫از کِی منتظر بودی؟
‫نمیدونستی سونگ جو رفته خونه؟
‫نه، نمیدونستم
‫یه فنجون چایی میخوری؟
‫نه ممنون
‫خب، به نظرتون باید چیکار کنم؟
‫من از کجا بدونم؟
‫با اومدن پیش من ‫نمیتونی نظر سونگ جو رو تغییر بدی
‫سونگ جو جواب تماسام رو نمیده ‫و حتی نمیخواد منو ببینه
‫بهش گفتم میتونیم با مامانِ اوئپوییم ‫جای دیگه زندگی کنیم،
‫اما همش میگه نه
‫سونگ جو احتمالا چاره دیگه ای نداره
‫به نظر میاد فکر میکنه داره کاری که ‫به نفع توئه انجام میده
‫سونگ جو اینو بهت گفته؟
‫آره
‫هر وقت منو می بینه کنترلشو از دست میده
‫چطور میتونم با همچین مادرشوهری ‫زیر یه سقف زندگی کنم؟
‫میتونین جای دیگه زندگی کنین
‫و رابطه ـتونُ کُلا باهاش قطع کنین
‫نه
‫نمیتونم مجبورش کنم بخاطر من ‫رابطه ـشو کُلا با مادر واقعیش...
‫قطع کنه
‫واقعا باید باهاش بهم بزنی؟
‫مدیر آن دوستت داره
‫اگه تو هم دوسش داری ‫باید با همه چی کنار بیای
‫بهت نمیخوره که بدون تلاش کردن...
‫عقب بکشی
‫اگه الان بهم نزنیم، ‫نام جین بعدا بیشتر زجر میکشه
‫نام جین وقتی بین منو مادرش قرار بگیره ‫نمیتونه هیچ کاری کنه
‫برامون بهتره که ‫اینطوری رابطه ـمونُ تموم کنیم
‫سونگ جو حرف اشتباهی نزده
‫اگه با این وضعیت ازدواج کنین،
‫مثل زندگی کردن با یه بمب ساعتی میشه
‫نمیدونم چرا انقدر پیچیده ـس
‫من هنوزم مثل قبل سونگ جو رو دوست دارم
‫نمیفهمم چرا از وقتی مشخص شد ‫مادر واقعیم کیه...
‫همه چی بهم ریخت و خراب شد
‫وقتی تعمیرگاه لباس رو داشتم می چرخوندم،
‫آرزو داشتم با یه نفر راجب ‫احساسی که دارم حرف بزنم
‫فکر کردم شاید تو هم همون حس رو داری ‫بخاطر همین اومدم اینجا
‫نام جین حالش خوبه؟
‫نام جین خیلی سختی میکشه
‫خودت میدونی که...
‫نام جین هیچوقت نمیذاره ‫کسی از دردش با خبر بشه
‫نمیخواد کسی رو نگران کنه
‫بخاطر همین بیشتر میخنده و شوخی میکنه ‫که احساساتش رو مخفی کنه
‫اما اخیرا ندیدم حرف خنده دار بزنه ‫یا شوخی کنه
‫حتی نمیخنده
‫امروز از دست مادر عصبانی شدم
‫چی؟
‫بهش گفتم دلم میخواد برم جای دیگه زندگی کنم ‫اما بخاطر شی وو جلوی خودمو گرفتم
‫و اگه دوباره بهم بی احترامی کنه ‫یا اذیتم کنه،
‫از خونه میرم
‫حتما خانم چویی خیلی شوکه شده
‫سونگ جو، واقعا میخوای با نام جین بهم بزنی؟
‫آره
‫دیگه نمیخوام باعث بشم زجر بکشه
‫راستش اصلا انتظارشو نداشتم
‫فکر میکردم تو عاقلانه ‫با این قضیه کنار میای
‫فکر میکردم با مادر سرد و گرم رفتار میکنی...
‫باهاش بحث میکنی و بعدش دلداریش میدی
‫و به آرومی تبدیل به خانواده واقعی میشین
‫من و خانم چویی...
‫احتمالا هر وقت همدیگه رو ببینیم ‫با همدیگه بحث میکنیم
‫نام جین چطوری میتونه اینو تحمل کنه؟
‫دارم نگران میشم
‫کجایی؟ میام دنبالت
‫شی ووئه؟ ‫آره
‫بهش نگفتم اومدم اینجا
‫نگرانش نکن و زود باش برو
‫من از فردا کارمو شروع میکنم
‫کار؟
‫کار پیدا کردی؟ ‫آره
‫تصمیم گرفتم از فردا تو شرکت بابام کار کنم
‫مطمئنم اگه خودمو به کار مشغول کنم ‫میتونم فراموشش کنم
‫فکر نکنم هنوز همه چی بین تو و نام جین ‫تموم شده باشه
‫پس از وقتت استفاده کن ‫و با حوصله بهش فکر کن
‫نه. ما تموم کردیم
‫عشق فقط به دو نفر احتیاج داره،
‫اما ازدواج به بیشتر از دو نفر احتیاج داره
‫وضعیت خانم چویی خیلی بده؟
‫بله. دیروز بعد از اینکه مادر جین آه ‫شوکه ـش کرد،
‫وضعیتش خیلی بدتر شد
‫منم بخاطر سونگ جو ‫حرفای تندی بهش زدم
‫اگه خانم چویی مریض نشده بود،
‫نام جین و سونگ جو بدون هیچ مشکلی ‫با هم ازدواج میکردن
‫خانم هو
‫اگه مشروب دست ساز داری،
‫یه بطری بیار
‫حالا که خیلی فکرمون درگیره،
‫بیاین مشروب بخوریم
‫بخوریم؟
‫صبر کنین ‫اول شام خانم چویی رو درست میکنم
‫میگم...
‫من برای خانم چویی شام درست میکنم
‫واقعا که. بعد از اون کاری که کردی ‫میخوای دلداریش بدی؟
‫بخاطر شوکی که تو به خانم چویی وارد کردی
‫نزدیک بود پروژه بزرگِ هیون گانگ نابود بشه
‫اینو میدونی یا نه؟
‫اون با جین آه بدرفتاری میکرد ‫بخاطر همین از روی عصبانیتم اون حرفو زدم
‫فرنی لوبیا قرمز که آورده بودم کجاس؟
‫فرنی لوبیا قرمز؟ ‫میخواین بدینش به خانم چویی؟
‫آره ‫یه لحظه صبر کنین
‫مادر ‫بله؟
‫میرم دنبال جین آه
‫باشه. زود باش برو
‫قراره من برای مادرت غذا درست کنم
‫ممنون
‫بعدا می بینمتون ‫باشه
‫باید یه چیزی بخوری
‫اشتها ندارم
‫حتی اگه اشتها نداری باید یه کم بخوری
‫برای خوردن داروهات باید غذا بخوری
‫این چیه؟
‫فرنی لوبیا قرمز
‫گفتی برای بارداری بده
‫خیلی از این آوردم
‫بیا همشو بخر
‫آه، راستی
‫نظرت چیه اتاقتُ با شی وو عوض کنی؟
‫اتاقمونُ عوض کنیم؟
‫راستش شی وو باید ‫از اتاق خواب اصلی استفاده کنه
‫و شکم جین آه بزودی بزرگ میشه
‫تو اون وضعیت براش سخت میشه که ‫بخواد بره طبقه بالا و بیاد پایین
‫جین آه این پیشنهاد رو داده؟
‫جین آه هیچی نگفته
‫فقط دارم میگم فکر میکنم تو این وضعیت ‫اینطوری مناسب تره
‫کدوم وضعیت؟
‫بهش فکر کن. شی وو نوه مشروعه
‫راستش تو اصلا باهاش نسبتی نداره
‫حالا که مشخص شده اینطوریه ‫اگه آدم منطقی هستی...
‫باید اتاقت رو بدی بهشون...
‫یا بی سر و صدا از این خونه بری
‫تو کی هستی که بهم میگی از اینجا برم؟
‫من؟ من مادر زن شی وو ام
‫و مادر جین آهم که وارث این خانواده رو حامله ـس
‫وقتی تو و شی وو با هم نسبت خونی ندارین...
‫نباید به من و جین آه ‫با دید تحقیر نگاه کنی
‫آیگو. بخاطر فقیر بودنمون ‫با دید تحقیر بهمون نگاه میکردی
‫حالا داری تقاص میدی
‫برو بیرون
‫همین الان از این اتاق برو بیرون
‫خدای من. حالا چیکار کنم؟
‫گفتم برو بیرون
‫برو بیرون! همین الان از جلوی چشمام دور شو
‫این... این زن کُلا عقلشو از دست داده
‫کُلا دیوونه ـس
‫آیگو. حالا چیکار کنم؟
‫بس کنین خانم چویی
‫خوب شد اومدی نام جین
‫اون زن بهم گفت از این خونه برم
‫فکر میکنی همچین حرفی رو تحمل میکنم؟
‫لطفا آروم باشین
‫سونگ جو این زنُ فرستاده، نه؟
‫سونگ جو فرستادتش اینجا ‫که منو از این خونه بندازه بیرون، مگه نه؟
‫خواهش میکنم بس کن خانم چویی
‫سونگ جو بخاطر تو از این خونه رفت
‫چی؟
‫چرا همه رو زجر میدی؟
‫چرا کاری میکنی همه ازت متنفر بشن؟
‫خواهش میکنم بس کن و به خودت بیا مادر
‫باشه
‫باشه پسرم
‫هیچی نمیگم
‫پس عصبانی نشو
@Mehdi_Rain : کانال تلگرام
‫اوضاع چطوره؟
‫آه، خوبه ‫داری میری خونه؟
‫بله
‫چی شده؟
‫چیزی نیس. خوبم
‫شام خوردی؟
‫رنگ صورتت انقدر پریده که انگار...
‫تموم روز هیچی نخوردی
‫آره
‫خوردم
‫عجب آدم بیچاره ای!
‫از صبح تا شب تو دفترتی
‫و آخر هفته ها هم سر کاری
‫چرا همچین زندگی خسته کننده ای رو ‫پیش گرفتی؟
‫انگار زندگیم...
‫به نظر تو خسته کننده میاد
‫من و تو هر دو مون ‫زندگی خسته کننده ای داریم
‫حتی روزای قشنگ...
‫"وای، چه روز قشنگی"
‫کسی رو نداریم که اینو بگه
‫چه زندگی خسته کننده و یکنواختی داریم
‫روز خوبی داشته باشی
‫همچنین. مواظب خودت باش
‫آیگو، مرد بیچاره
‫چرا این حرفُ بهش زدی؟
‫مگه اشتباه گفتم؟
‫شی وو مرد خونه ـس ‫نباید از اتاق خواب اصلی استفاده کنه؟
‫فردا برگرد اوئپو مامان
‫نمیخوام ‫نمیخوای؟
‫مامان نام جین که هیچ ربطی بهش نداره
‫و خانم چویی تو این خونه زندگی میکنن
‫من چرا باید برگردم اوئپو؟
‫من مادر زن شی وو ام
‫بعد از اینکه بچه ـت به دنیا اومد می مونم و ‫ازش مواظبت میکنم و تو کارای خونه کمکت میکنم
‫اما تو اینجا همش دردسر درست میکنی
‫اما من هیچ کاری نکردم
‫بسه جین آه
‫دامادم
‫جین آه بهم گفت برگردم اوئپو
‫آیگو، بابای جین آه
‫از وقتی تو رفتی ‫خیلی تنها و بدبخت شدم
‫دامادم، دختر بی رحمم...
‫خیلی دلش میخواد منو از اینجا بندازه بیرون
‫لازم نیس برگردین اوئپو
‫تا هر وقت دوست داشته باشین ‫میتونین اینجا بمونین
‫بسه جین آه. برای ووجین خوب نیس که ‫انقدر به خودت فشار بیاری
‫درسته جین آه. یه کم استراحت کن
‫بریم
‫خواهش میکنم بس کن و به خودت بیا مادر
‫نام جین...
‫نام جین بهم گفت "مادر"
‫آره
‫نام جین
‫سعی میکنم به خودم بیام
‫درسته، اون مادرشه
‫درستش اینه که مادرشو صدا بزنه "مادر"
‫اوه، چرا هنوز بیداری؟
‫میخوای چیزی بهم بگی؟
‫فقط میخواستم مثل روزای قدیم ‫کنارت بخوابم
‫چت شده؟ ‫قراره بزودی ازدواج کنی
‫باشه
‫چند وقت میگذره؟
‫از آخرین باری که کنار پسرم خوابیدم؟
‫مامان.امروز ناراحت شدی، نه؟
‫چرا باید ناراحت بشم؟
‫نه
‫حتما موقعی که به خانم چویی گفتم مادر ‫دلت شکست
‫چرا باید دلم بشکنه؟
‫اون مادر واقعیته ‫پس بایدم بهش بگی مادر
‫دلیل اینکه اونطوری صداش زدم...
‫این بود که به نظر میومد بخاطر من ‫همش اونجوری رفتار میکنه
‫خانم چویی باید زودتر به خودش بیاد...
‫تا همه ـمون به آرامش برسیم
‫با اینکه خودت انقدر ناراحت و پریشونی...
‫اما بازم اول به فکر بقیه ای
‫راستش، میخوام به محض اینکه ‫خانم چویی خوب شد...
‫از این خونه برم
‫میخوای از اینجا بری؟ ‫میخوای کجا زندگی کنی؟
‫من و تو هر دومون...
‫هر جا که باشیم میتونیم از پس ‫هر چیزی بر بیایم
‫باشه
‫اگه ما دوتا باهم باشیم،
‫سونگ جو ممکنه برگرده
‫شب بخیر مامان
‫راجب اتفاقی که دیروز افتاده شنیدم
‫امیدوارم دیگه مادر زنم رو ناراحت نکنی
‫پس همه چی تقصیر منه
‫تویی که این خونه رو تبدیل به جهنم کردی
‫من این خونه رو تبدیل به جهنم کردم؟
‫باشه
‫معذرت میخوام
‫داری کجا میری؟
‫میخوای با این وضعت بری سر کار؟
‫نه، میخوام برم هونگچون
‫وقتی شی وو اینطوری باهام رفتار میکنه...
‫دلم برای مامانم تنگ میشه
‫تنهایی میرین؟
‫آره
‫نمیتونین. نباید رانندگی کنین
‫مشکلی نیس
‫بعدا می بینمتون
‫میخوای برسونیش اونجا؟
‫کار چی میشه؟
‫دیروز همه کارای ضروری رو انجام دادم
‫امروز خیلی کار ندارم
‫حتی اگه میخوای بری ‫اول صبحونه ـت رو کامل بخور
‫خوردم. بعدا می بینمت مامان
‫چی رو خیلی سعی دارم فراموش کنم؟
‫حتی خودمم نمیدونم
‫اما همونطور که گفتی،
‫هنوزم باید تلاش کنم
‫میخوام بدونم دقیقا کِی...
‫زندگیم خراب شد
‫به خودم میام
‫قول میدم از این به بعد تو و شی وو رو...
‫خجالت زده نکنم
‫پس...
‫یه کم بهم وقت بده
‫باشه
‫باید یه کم چرت بزنین
‫دو ساعت دیگه میرسیم اونجا
‫باشه
‫ممنون
‫واقعا باید باهاتون بیام ‫اما بخاطر کار نمیتونم
‫من باهاشون میرم
‫آره، ما که بچه نیستیم
‫به محض اینکه جواب آزمایشتون رو گرفتین ‫بیاین محل کارم
‫براتون یه ناهار خوشمزه میخرم
‫لازم نیس این کارو کنی
‫برای کیمچی هر چی مواد که لازمه گرفتیم ‫آه درسته
‫امروز کیمچی درست میکنم
‫سونوگرافی چیز غیرعادی نشون نداده که؟
‫اوه، من کبد چرب ملایم دارم
‫و مادرت هم یه توده کوچیک تو رحمش داره
‫اما احتمالا چیز خاصی نیس
‫مطمئنم هر دوتون سالمین
‫پس نگران چیزی نباشین، باشه؟ ‫باشه
‫وقتی از سر کار دارم برمیگردم ‫شکم خوک بگیرم؟
‫اوه، عالیه
‫شکم خوک بهترین راه برای لذت بردن از ‫کیمچیِ تازه ـس
‫ما بهترین عروس رو داریم
‫زود باشین بیاین بریم. دیرمون میشه ‫بریم
‫داری میری خونه؟ ‫آره
‫دیروز شیفت شب کار کردم
‫واسه همین امروز صبح دارم میرم خونه
‫خسته نباشی ‫ممنون
‫مطمئنم یه چیزیت شده
‫نه، حالم خوبه
‫بذار ببرمت دکتر ‫نه، گفتم که خوبم
‫آدمایی مثل ما که تنها زندگی میکنن ‫باید مواظب سلامتی ـشون باشن
‫تنهایی مریض شدن، افسردگی میاره
‫کار احمقانه نکن و خودتُ مریض تر نکن
‫بذار اول ببرمت دکتر معاینه ـت کنه
‫بریم رئیس
‫خدای من، آیگو
‫به خانم چویی گفته بره جای دیگه زندگی کنه؟
‫وای، باورم نمیشه مامان جین آه این حرفُ زده
‫چطور میتونه همچین حرفی بزنه؟
‫به نظر میاد مامان جین آه موندنیه
‫خانم چویی باید چیکار کنه؟
‫اصلا حالش خوب نیس
‫اگه بخاطر استرس زیاد ‫وضعیتش بدتر بشه چی؟
‫راهی نیس که بتونیم...
‫مامان جین آه رو از خونه بیرون کنیم؟
‫گفتی مدیر چویی بهش گفته ‫تا هر وقت دلش میخواد اونجا بمونه
‫واسه همین میگم باید فکرامونُ ‫روی هم بذاریم...
‫تا یه راهی پیدا کنیم که باعث بشه ‫خودش داوطلبانه از اونجا بره
‫دارم دیوونه میشم
‫خب، نمیدونم چه خبره،
‫اما اگه مشکلی دارین میتونین به من بگین
‫تمام سعیمو میکنم که مشکلتون رو حل کنم
‫آیگو. ترجیح میدیم از مشکلمون زجر بکشیم
‫چطور میتونیم بهت اعتماد کنیم ‫و همچین مسئله مهمی رو بهت بگیم؟
‫چی؟ مدیر آن امروز نمیاد؟
‫گفت خانم چویی رو می بره هونگچون
‫من جزییات رو نمیدونم فقط...
‫بهم گفت به همه بگم امروز نمیاد سر کار
‫خدای من
‫فکر کنم مدیر آن واقعا با سونگ جو بهم زده
‫امکان نداره. اونا خیلی همدیگه رو دوست دارن
‫امکان نداره به این راحتی تمومش کنن
‫بهش فکر کن
‫سونگ جو بخاطر خانم چویی ‫از کار استعفا داد
‫و با اینکه براش دردناک بود ‫تصمیم گرفت با مدیر آن بهم بزنه
‫حالا که مدیر آن داره از خانم چویی ‫مواظبت میکنه،
‫معنیش این نیس که واقعا بهم زدن؟
‫به نظر من، اگه اونا بهم بزنن...
‫خیلی بهتر میشه
‫ای وای ‫چرا همچین حرفی میزنین، آقای لی؟
‫راستشو بخوای، شاید بخاطر این باشه که ‫جوون نیستم،
‫اما سونگ جو رو درک نمیکنم
‫اون مدیر آن رو بخاطر مادرش دوست داشته؟
‫فقط باید به مدیر آن فکر کنه
‫بهش اعتماد کنه و باهاش زندگی کنه
‫احساسات به مرور زمان ناپدید میشن ‫اما ازدواج باقی می مونه
‫آدم باید خانواده همسرش رو هم بپذیره
‫شما که خوب میدونین چقدر سخته، آقای لی
‫مگه خانم چویی تا ابد مریض می مونه؟ ‫اون حالش خوب میشه
‫از اونجایی که بچه هاشو دوست داره،
‫بعد از اینکه حالش خوب بشه ‫رفتارش تغییر میکنه
‫سونگ جو نمیتونه تا وقتی اون ‫حالش خوب بشه صبر کنه؟ آیگو
‫من میدونم سونگ جو چه حسی داره
‫چون خودم اون موقع بیشتر از ‫دوازده بار در روز دلم میخواست فرار کنم
‫که چی؟ ‫واسه همین مادرتُ دعوت کردی بیاد...
‫که خانم چویی رو از خونه بندازه بیرون؟ ‫آیگو
‫اصلا اینطور نیس
‫وقتی از چیزی خبر ندارین ‫حرفای غیرعادلانه نزنین، آقای لی
@Mehdi_Rain : کانال تلگرام
‫مادربزرگت...
‫تموم زندگیش بخاطر خشونت ‫و مشروب خوردن زیادِ پدربزرگت...
‫زجر کشید
‫اما هیچوقت تو روش واینستاد
‫انقدر از این وضعیت بدم میومد ‫که احساس خفگی میکردم
‫از مادرم که...
‫میذاشت کتکش بزنه خیلی ‫ناراحت و متنفرتر...
‫از پدرم که...
‫کتکش میزد بودم
‫یه روز،
‫وقتی داشتم از مامانم که بابام کتکش میزد ‫دفاع میکردم
‫یه تیکه شیشه برداشتم...
‫و زدم روی دستم و شونه ـم
‫بدجور صدمه دیدم
‫اون موقع، فرار کردن تنها راهی بود که ‫میتونستم باهاش نجات پیدا کنم
‫فکر کردم اگه تو اون خونه بمونم،
‫نمیتونم جلوی خودمو بگیرم
‫واسه همین رفتم...
‫به پرورشگاهی که تو هونگچون بود
‫وقتی شی وو 6 سالش بود،
‫مادرم اومد دیدنم
‫گفت پدرم فوت کرده
‫میخواست...
‫بقیه عمرش رو...
‫با دختر و نوه ـش بگذرونه
‫اما من قبول نکردم
‫گفتم من یه یتیم بودم،
‫و باید فکر کنه که هیچ دختری نداره
‫بی رحمانه بیرونش کردم
‫زندگی مادربزرگت...
‫خیلی ناراحت کننده بوده، نه؟
‫تموم عمرش بخاطر خشونت شوهرش ‫زجر کشید
‫و آخرش،
‫بچه ی خودش طردش کرد
‫چرا همچین کاری کردین ‫که بعدش پشیمون بشین؟
‫مطمئنم...
‫شما هم دلتنگ مادرتون بودین
‫واسه همین دارم تاوان پس میدم
‫حتی اگه،
‫تو منو ول کنی،
‫از دستت عصبانی نمیشم
‫نمیدونم چطوری...
‫از دستت دادم
‫اما مطمئنم تقصیر خودم بوده
‫مطمئنم من مقصرِ از دست دادنتم
‫خوب گوش کنین چی میگم، خانم چویی
‫من ترکتون نمیکنم
‫پس لطفا دیگه خودتونُ سرزنش نکنین
‫حتی اگه براتون دردناکه،
‫ازش فرار نکنین و مخفی نشین
(Mehdi_Rain) مترجم : مهدی @Mehdi_Rain : کانال تلگرام
‫این زندگی منه
‫متاسفم که قلبت رو شکستم، نام جین
‫من اصلا برات هیچ کاری نکردم، سونگ جو
‫مدیر آن اینو میدونه؟
‫وقتی من نبودم نباید تغییرش میدادین
‫تو اصلا سر کار پیدات میشه؟
‫سونگ جو ‫من چیزی برای گفتم ندارم، مادر
‫نمیشه فقط بخاطر من این کارو کنی؟
@Mehdi_Rain : کانال تلگرام